... آن خود را بجوی. آن را که دیگری نیز بتواند به و انجام دهد، مکن. آن رل که دیگری بتواند به نیکی تو بگوید، مگوی، و به خوبی تو بنویسد منویس. خود را به هیچ چیز خویشتن مبند جز آنچه میبینی که در هیچ کجای دیگری جز در تو نیست. از سر صبر یا بی صبری، از خویشتن ، آه، جانشین ناپذیرترین هستی ها را بیافرین
آندره ژیر ، مائده های زمینی
من نمیدانم شما بعد از خواندن این کلمات و این پوستر چه تصوری از یک اجرای زنده یا کنسرت در ذهن خودتان می پرورانید. سالنی مجلل با موسیقی اشرافی؟ یا رقص نور و موزیکی که حتی خواننده آن در فقط به نمایش مشغول هست و آوازش را هم پلی بک پخش میکند؟ این چیز ها البته کوچکترین نکاتی هستند که میشود به آن توجه داشت! نام اساتید موسیقی که به وسط کشیده میشود و یا حتی موزیسین هایی که نامی ازشان در مارکت نیست، اجرای آنها با مخاطبان خاص به سرانجام می رسد. همه اینها را برای بیان یک خط نامرئی نانوشته بین ماهیت موسیقی برای همه و موسیقی عامی نوشتم تا از شما دعوت کنم که اول از همه، گاهی تجربه هایی داشته باشیم که هیچ چیزی از آن نمیدانیم. البته من به تجربه های آسیب زننده اشاره نمیکنم؛ دیدن یک فیلم که هیچ کدام از بازیگران آن را نمیشناسیم تمثیل خوبی از تجربه های جدید می تواند باشد!! موسیقی نو، آن نقطه ای است که ثانیه ها، میزان ها و لحظات برای ما به عنوان یک انسان، یک ایرانی، یک مرد، یک زن، یک بشر(!) بدون واسطه قابل لمس است. نه کلاسیک است، نه غربی. نه ایرانی است و سنتی. بلکه انسانی است!
من این افتخار را دارم تا به عنوان یک نوازنده ، یک عنصری برای محقق شدن این رویداد باشم و از شما دعوت میکنم به این تجربه در کنسرت گروه موسیقی تهران، با حضور ارکستر پرماننت ، دیگر آنسامبل های موسیقی که متحدا به اجرای آثاری از علیرضا مشایخی میپردازیم!
18 و 19 دی ماه 1404
تالار رودکی
