Dream on ...

 استاد یکبار گفتن که اگر "ریختر" ایران بود احتمالا بجای پیانیست بقال میشد. و حالا اینجا من نشستم و با خودم در کلنجارم. با درونم که اون قدری به خودم اعتماد تو این راه ندارم. خیلی تلاش میکنم هردو طرف قضیه رو ببینم؛ توانایی هام و ضعف هام. دستاورد هام و چیز هایی که بهشون دست نیافتم. و این وسط یک حسِ معذب بودن دارم که نمیدونم ریشه از چی داره. کمی از نظر هایی راحت تر شدم ولی. مثلا دیگه از کانتات کردن اون قدر خجل نیستم. هرجایی لازم باشه و حال کنم سعی میکنم کانتات کنم یا مثلا فواصل آهنگی که تو سوپرمارکت پخش میشه رو حساب کنم. اما خب به راحتیِ آقای "ریختر" نمیتونم با موسیقی مواجه باشم. هرچند اون قدرا پیشینه دوری از موسیقی (از نظر خانوادگی) نداریم اما از یه جهت دیگه 180 درجه نسبت به قضیه قرار داریم (جهتِ دیگه خانوادگی). در نهایت در این گیر و دار، من و رویا هام هستیم که با هم تلاش میکنیم برای بقا. شما هم حواستون باشه، رویاهاتون رو فدای زندگی تون میکنید یا زندگی تون رو برای رویا...؟

لحظه دیدار؛ ششم دی چهارصد و دو

امروز رسید.

جمله مسخره ایه، معلومه که بالاخره میرسید. و متاسفانه معلومه که میگذره و میره به دست خاطرات. اما... الآن، امروز، ششم دی ماه. روزی هستش که فقط من روش اتیکت زدم. مثل تابلو نقاشی؛ لحظه دیدار.

اضطراب ندارم، هیجان دارم. و با موبایل اینارو مینویسم و نمیتونم فونت همیشگی رو بذارم. سر کارم، دارن جمع و جور میکنم برم خونه. امروز اجازه زودتر رفتن رو گرفتم و دارم راه میوفتم. حمام کنم، حاضر شم و اگه رسیدم کمی ساز و سلفژ تمرین کنم و بالاخره راه بیوفتم به سمت نقطه وصال یار. 

دیشب حرفایی میزدی... اگه اینجارو خوندی بعد از امتحانت ک قبل از دیدنمون، اینو بهم یاد آوری کن بهت بگم. این کلمه رو فقط بگو : خونه چه حسیه؟

و سه نقطه ...