شماره شانزده؛ بیست و ششم دی، چهارصد و دو

در کتابی نوشته بود، اگر حقیقت، واقعیت، تعالی یا هرچیزی که ما در این زندگی از منظر معنا در جستجو هستیم، طالب و در پی اش هستین، مسیر فلسفه، مراقبه، دین و مذهب تنها یک دیدگاهِ دست دوم خواهد بود؛ و آدمها هم چیزی جز یک انسان دست دوم نخواهند بود. تا زمانی که طریقه رسیدن رو از کسی بخوایم بپرسیم یا بخوایم تقلید کنیم. 

اینکه ایده و مفهومی که بیان میکنه در قالب یک کتاب گنجونده شده به کنار، که من نمیتونم و در اون حد نیستم که اینجا نطق بدم، اما این نکته چشمم رو به خودش جلب کرد. "نگاه به دیگری" برای یافتن مفهومی که عملا باید «خود» به اون برسیم. و اولین مرحله از این شناخت، خودشناسی یا هرچی، «رهایی از دانستگی» عنوان شده. که تمامی سنت ها، تفکرات ما (که حتی ریشه در هزاران سال قبل هم داره) کنار بذاریم و از نو شروع کنیم. 

بزرگترین اشتباه من تا به اینجا همین موضوع بوده. اینکه نگاهم در هر موقعیتی به آدمی به غیر از خودم بوده. خود این اشتباهه که بخوام بگم همه چیز از درون سرمنشا باید بگیره، اما اینکه من چقدر زمان لازم دارم تا به توانایی که مد نظرم هست برسم (فرض در نوازندگی پیانو) باید اول نگاه به خودم بندازم. حتی این منو گیج میکنه که این استانداردی که تعیین کردم برای خودم هم باز گوشه چشمم به آدمایی مثل ریختر و گیللس بوده. و به عنوان یه نوجوان خیلی جذابیت داشت که بتونم اتود اپوس 10 شماره 4 شوپن رو مثل ریختر زیر 1 دقیقه اجرا کنم؛ پرفکشنِ محض. ولی الآن باید بگم ریختر رو سعی میکنم به عنوان یک هم کیش نگاه کنم. و موارد دیگر که عینی تر هستن. آدم هایی که به جاهایی رسیدن که من هم دوست داشتم برسم، ولی نشد و بخاطر این خودمو سرزنش کردم. چقدر احمقانه که نمیدونستم که میدونِ تیر من اینجا، تو این وضعیت هستش. شاید بهتر باشه خوشحال باشم که بعضی اتفاقات ناگوار رخ داد، اشتباهاتی کردم و از مسیری که این روزها (هرچند سالها) امری بدیهی هست برای اینکه خودتو یک "موسیقیدان" نشون بدی، دور شدم. دور نشدم، بهتره بگم دانشجوی رشته هنر نیستم، عینک گرد نمیزنم، بهمن دود نمیکنم، پاتوقم کافه های دوزاری چهار راه ولیعصر نیست؛ ولی با جون و دل موسیقی رو یاد میگریم. درواقع با جون و دل زندگی میکنم... همواره می آموزم. سعی میکنم که بیاموزم؛ 

باید اعتراف کنم که چند روزی گیجِ این مسئله درونی هستم و الان هرچقدر تلاش میکنم بنویسم با کلی تضاد و سوال در خودم مواجه میشم. و این سوال ها اولین قدم برای تغییر، شناخت و گام رو به جلو هستن. و حتی این پست هم برای من سوال برانگیزه ... که آیا اون چیزی که در ذهن من هست چرا درست بیانش نکردم؟ و دومین مسئله که اصلا حوصله بازنویسی ندارم. خودتون پیگیر باشید. آگاهی از درون نشات میگیره.