دیروز هم کلاس سلفژ داشتم هم پیانو. هر دو خوب پیش رفتن. وضعیت بد نیست؛ بهتر میتونه بشه به یقین ولی الآن انگار نمیتونم بهترش کنم در توانم نیست. استادِ گرامیِ ساز از احتمال شرکت من تو "کارناوال نوازنده ها (استعاره است سخت نگیرید)" برای سال بعد نوید دادن. حس خوبی بود. چند سال پیش که پیش یه شخص دیگه کلاس پیانو میرفتم، این آدم جز اینکه بگه "نه نمیتونی" یا "نه نمیشه بعدا" یا کلا "نشدن" برای من میاورد ولی این دفعه، طی این سالها همه اش با توانایی هام رو به رو شدم. و ضعف هایی هم که داشتم راه حل های درست براشون دست و پا کردیم با استاد عزیز. و الآن هم که نگاه میکنم، چند سالی میشه که بهترین روز هفته، روزی هست که کلاس دارم.
تو "متمم" یه فیلمی از چکناوریان بود که آمریکایی هارو "گاوچرون" خطاب میکرد (زمان بعد از جنگ دوم) و کامنت های فراوانی هم در رابطه به این حرفش بود؛ خب واقع بین باشیم برای خیلی از ماها آمریکا، اون رویای آمریکایی بهشته. ضمن اینکه هرچی که ما به چشم میبینیم یه رگ اش به غرب میخوره. از گوگل و اپل، تا کاپریس و نُوا که تو خیابون های این شهر با صلابت عبور میکنن. ولی همونطور که به کلاغی گفتم، زمان جنگ سرد و قبل تر از اون، "هنر" و موسیقی، در واقع موسیقی "جدی" تعریف نشده بود برای آمریکایی ها. حتی تو مستندی درباره "بایرون جَنیس" بود (پیانیست اهل آمریکا) همیشه اینو خودشون هم ذکر میکرد که بلوک شرق تنها هنر و تخنه آمریکایی هارو فورد و کادیلاک میدونستن. در واقع دنیای سرمایه داری، آهن و شیء وارگی.
اینارو گفتم برسیم به فیلمِ Maestro که نمیدونم راجع بهش نوشتم یا نه ولی دوباره می نویسم. در همین زمان که آمریکایی ها ماشین آلات بودن و گاو چرون، آقای برنستاین میاد و جدا از کیفیت موسیقی جدی تو کشور خودش، آموزش رو هم گسترش میده. مجموعه تلویزیونیِ "کنسرت جوانان" که آموزش موسیقی و آشنایی با رپرتوآر کلاسیک بود. و از یک مملکت گاوچرون خیز برخاست و هنرمندانه درخشید. اما خب آخرش بازم میان هنرمند مملکت خودشونو اینطور به گوه میکشن.
و نیچه میگفت که "خدا مرده" اما شخص دیگری میگفت "خدا مرد و به پول تبدیل شد"...
