شماره سی و هفت؛ بیست و یکم فروردین، چهارصد و سه

 

چند روزی میشه که به طرز عجیبی درگیر این میزان هایی شدم که تصویرش بالاست؛ از اُوِرتورِ "تراژیک"، اثر یوهانس برامس. جمله ای که تو این سفر چندین بار به یقین همینجا تکرار کردم، دوباره باید تکرار کنم که آثار جدید رو باهاشون مواجه میشم. آثاری که برای من البته جدید هستند. یا حتی قطعه های قبل هم بخش هایی که کمتر بهشون توجه داشتم. مثل همین اورتور که این میزان هاش جادویی هستن انگار. یا باز هم برامس، "تریو می-بمل ماژور برای ویلن پیانو و هورن" یا قطعاتی که دانلود میکنم که به پاس زنده نگه داشتن اصالت اثر، روی «فورته پیانو» ضبط شدن. مثل سوناتین ها و تمرین های "دوسِک". 

از جافکری گوش کردم و یادداشت هایی برداشتم و چقدر این فصل جدید برای من تاثیر گذار بود. براتون لینک (کلیک کنید اینجا) میذارم، که زکات علم، نشر آن است!!

پ.ن: به ماند به یادگار که دارم رپرتوار "مراسم" رو تمرین میکنم و پنجشنبه اولین شون هست...