Nardis

...

سرم درد میکنه. ترافیک زیاد بود. از صبح تا الان که نیم ساعتیه رسیدم خونه.

فقط از خداوند متعال سوالی دارم؛ چه حکمتیه با آدمای اشتباه و پوشالی ساعت ها توی کافه میشینی، مضخرفاتشون رو گوش میدی، در و دیوار رو برانداز میکنی، با خودنویس توی جیبت روی دسمال میز طرح میزنی، ساعتتو نگاه میکنی و میگی که چرا این آدم تموم نمیکنه این خاطره بازی های مضحک رو؟

و وقتی میرسه به شخصی که مهمه واقعا، شخصی که در تلاشی برای بهبود خودت و این روند، این مسیری که میترسید بهش بگه «ما»...

باید اینطور پیش بره؟ کوتاه و غریبانه؟

خدایا خوبه تازه قبل راه افتادن مناجات کردیم، مذاکره دوست نداری نه؟