Nardis

Find what you love and let it kill you

حرف قشنگی میزد آقا فریدون، فیلم رسانِ محل ما، که واپسِ تمامی این درد و رنج ها، مصائب مسیح و شکنجه هایی که هنرمند و پیشگامان متقبل شدن، حسی مملو از عشق و لذت در برگیرنده است. 

یک هفته ای خیلی از هم پاشیده تمرین کردم و با اینکه سلفژم با تمرین های دست و پا شکسته رضایتبخش بود، اما اینطور نمیشه ادامه داد. امروز برنامه ای که چند روز پیش چیده بودم رو به دست عمل رسوندم. یقینا هنوز نه کاملا و پرفکت، یا حداقل با تایم تمرینی که در ذهنم هست؛ اما قاعده مند و دونه به دونه. کیفیت نه اندازه و تعداد سِشِن های تمرین. و کمی هم ایده های جدید به ذهنم رسید...

مثلا اینکه بازی «لی لی» رو مدلِ موسیقی انجام بدم. هم تفریح هست، ضمن اینکه چند ساعتی نشیمنگاه آدم روی صندلی باشه بد نیست بادی به کله مون بخوره، و تمرین جالبی خواهد بود. بجای 10 شماره، 10 نت، از سی تا رِ (سی، دو، رِ، می ... سی، دو، رِ) و بجای شمارش عدد، سرایش هر نت و اون نتی که سنگ روش افتاده رو هم جا میندازیم. در نهایت اینکه همیشه باید تمرین کرد. مثل «پابلو کاسالس» (که فکر کنم به یقین ازش گفتم اینجا) که در سن 90 سالگی هم روزی 3 الی 4 ساعت تمرین داشت.. با فلسفه اینکه باز هم جای پیشرفت هست!! بماند که اساتید و دانشجو های گ*زو مملکت ما که فکر میکنن از دماغ فیل افتادن و راخمانینف زمانه و این مرز و بوم هستن فقط طی سالها، بعد از فارغ التحصیلی شون، زبونشون چرب تر میشه. به قول استادِ سلفژ عزیزم که میگفت عملا دلال میشی ... (در رابطه با تدریس و اینکه تو دامش بیوفتم میگفت) ... اینکه مضخرف و حرف مفت "میفروشی" به آدما. خبری از انتقال و آموزه نیست. و مگه اینطور نشده؟ شهر و کشوری اشباع شده از چرب زبان های حرف فروش، که این لا به لا چهارتا اصطلاح هم میبافن تا خودشونو فیلسوف تر جلوه بدن. مگه یه پسر بچه با پوشیدن لباس سرهنگ، سرهنگ میشه؟