F. Mendelssohn - Song Without Words Op 19/6 (Rec. 1397)

فلیکس مندلسون

آوازهای بدون کلام، اپوس 19 شماره 6 (سل-مینور)

F. Mendelssohn

Songs Without Words Op.19 No.6 

ضبط شده در استودیو پاپ، سال 1397

 

 

J.S Bach - Two Part Invention in Am No.13 (Rec. 1393)

یوهان سباستین باخ؛

انوانسیون دو صدایی در لا-مینور (شماره 13)

J.S Bach;

Two-Part Invention in A-moll (no.13)

ضبطِ سال 1393

 

 

بیست و دوم مرداد، چهارصد و سه (sticked)

یادداشت هایی که بماند به یادگار:

تاریخ بیستم مرداد چهارصد و سه؛

شاید بیشتر از 8 ماه بالاخره کارت تدریسم صادر شد.

روایتِ بیست و یکم مرداد چهارصد و سه؛

کلاس سلفژ داشتم. طبق روال یکشنبه ها. اوضاع نه خوبه، نه بد. برزخِ بین خوب و بد. نه اونقدر بد که دست بکشم یا انقلابی کنم نه اونقدر خوب که سربلند باشم. هرچند هیچوقت خوب نخواهد آمد. همیشه بهتر میشه. همیشه جا برای بهتر شدن هست.

روایت بیست و دوم مرداد چهارصد و سه؛

{ساعت 3:31 صبح}

خوابم بهم ریخته. شاید بیشتر از 36 ساعته بیدارم. به جز چند نیم ساعتی که تو مترو چرت زدم. زده به سرم و پلی لیست دوران نوجوانی رو گوش میکنم. "بوی روح نوجوانی" ... آلبومِ "بیخیالش!" میتونی با چهار آکورد دنیارو تکون بدی اگر قلبا باور داشته باشی به کاری که انجام میدی. "لیتیوم" و دورانِ مصرف دارو. یادمه روزای اولی که دکتر تجویز کرد چه حالی داشتم. صبح ها بعد از صبحانه یک عدد لازم بود تا منو به سبکی یه پروانه کنه. یه پروانه که ... به قول معروف under influence هست. قبلا ژورنال زیاد مینوشتم. این روز ها به جز برنامه روزانه، نتیجه کار های روز و تمرین چیزی نمی نویسم. گاهی انگار بیراهه های زندگی هم آدمو تو مسیر میندازه به نوعی. شاید اگر هیچوقت موهامو بلند نمیکردم، یه بند تشکیل نمیدادیم، ساعت ها تو اتاقِ همکلاسی دوران دبیرستان ساز نمیزدیم و ضبط نمیکردیم، آکورد ها، سیکل اونها و اینکه چطور میتونی بی ربط ترین هارو به هم ربط بدی رو متوجه نمیشدم. هیچوقت جرعت نمیکردم تنها با دونستن اینکه سیم های گیتار می لا ر سل سی می هستن، ساعت ها فقط "آهنگ" بنویسم. بخشِ خلاقِ وجودم رو بریزم بیرون و در نهایت به یک فیناله منجر شه. یکم اسفند 98، اجرای 9 آهنگی که نوشتیم، 5 ماهی که تمرین کردیم هفته ای دو روز، دو ساعت. و در نهایت اینجا که من تجربه شنیداریم بیشتر شد. چیزی بیشتر از صرفا سمفونی بتهوون. یا آلبومِ "بیخیالش!" بلکه افتادم به خیالش و از هر گروهی، از هر جَزمنی یه چیزی گوش دادم. در نهایت هم یکی از برنامه های ده سال آینده ام اینه گزیده ای از اونها رو، مثل آلبومِ دیوید پالمر، سمفونیک-کورال تنظیم کنمشون.

هیچ دری به دلیل انگار باز نمیشه

بدون عنوان (چهار رقم همیشگی)

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

سل-سل-سل-می(بمل)؛ دوازدهم مرداد، چهارصد و سه

گذشت روز ها از دست من خارج شدن. چقدر زود تیر تمام شد و وارد مرداد شدیم. حتی چقدر زود خرداد تمام شد و وارد تیر شدیم... در هر صورت، شاید بخاطر روند جدید هست. چهارشنبه  با نوازنده ها برای تکنوازی شون تمرین داشتیم. کنسرتو لا-مینور از آنتونیو ویوالدی، لیبرتانگو (برای فلوت، ویلن و پیانو) از پیاتزولا و شوبرت مومنت موزیکال شماره #3 برای ویلن و پیانو. حقیقتا به جز قطعه شوبرت بقیه رو دشیفر زدم. برای فردا، باید کنسرتو ویوالدی رو خوبِ خوب تمرین کنم چون تمرین انفرادی داریم؛ بدور حضور مسئول اجرامون (همون مدیر آموزشگاه ...) و چهارشنبه قبل از تمرین آنسامبل با نوازنده فلوت باید قطعه گریگ (رقصِ آنیترا) و لیبرتانگو و همچنین رقص مجار شماره #5 برامس رو تمرین کنیم. 

بماند که پرلود از سوئیت انگلیسی شماره #2 (لا مینور) باخ رو هم دوشنبه باید اجرا کنم برای استاد گرانقدر. یک اجرای درست و حسابی. کتابی قبلا تهیه کرده بودم، به نام «مدیریت ترسِ صحنه» که مترجم این کتاب از شاگرد های قدیمی استاد سازم بودن. شاید بد نباشه مروری بهش کنم تا دوشنبه. وقتی که دکمه رکورد کافیه تا دست های من مثل بید وسط شب های طوفانی زمستان 1954 تو شیکاگو بلرزه. 

 

ششم مرداد، چهارصد و سه

چند روزیه دوباره بعد از چند سال سونات فا-مینور، اپوس 2 شماره.1 از بتهوون رو تمرین میکنم. اینبار احساس میکنم در توانم هست واقعا و بهتر دارم پیش میبرمش، مخصوصا موومان آخر، پرستیسیمو. 

به پیشنهاد کلاغ، پیج اینستاگرام باز کردم. اینم بعد 5 یا 6 سال. فقط توش اجرا میذارم. از دو سه روز پیش که دانلود کردمش و اکانت ساختم، فقط ویدیو اجرای «ارابسک» از دبوسی رو آپلود کردم و دیگه سر نزدم بهش. 17 شهریور هم اجرا داریم. هم قرار هستش چند تا قطعه آکومپانیمان کنم، از پیاتزولا، ویوالدی و گریگ؛ همینطور قرار هست خودم دوتا قطعه اجرا کنم. امید هست اجرا های خوبی باشه، اگر بتونم وقت بیشتری روی این قطعات صرف کنم و به حدِ قابل قبولی اول ضبطش کنم، تا تو اجرا خوب باشه و بتونم اونم بذارم یوتیوب و تو پیجم. 

اوضاع تمرین بد نیست؛ روزای بدی هم نیست. بالاخره خوب یا بد، سعی میکنم به کارام به خوبی برسم.

پ.ن: صفحه آرشیو رو حتما چک کنید؛ آلبوم های جدید گذاشته شدم و میذارم دوباره.

لودویگ، چند لحظه وقت داری؟ (دوم مرداد، چهارصد و سه)

دیروز از سر کار برمیگشتم، داشتم فکر میکردم همیشه این جمله که: «رفقای من باخ و بتهوون و برامس هستن» رو سعی کردم جدی بگیرم. در نهایت به این فکر رسیدم که اگه بتهوون زنده بود واقعا با موزیسینی مثل من رفاقت میکرد؟ کمی گذر کردم به اوضاع تمرینات این مدتم. از منفی صفر، افسردگی و گرفتاری هایی که از سال 96 درگیرش بودم، رسیدم به اینجا. کلاس های جدید، آموزه های جدید، تدریس و هر چیزی. شاید بد نباشه، اما اندازه نیست! اندازه ای که اگر بتهوون الآن بود یکی از سونات هاشو برای اولین اجرا به من میداد... در نهایت خیلی سعی می کنم هر روز بیشتر از روز قبل تمرین کنم. یا مفید تر اگر زمانش به همون اندازه روز قبل باشه.

سه هفته ای میشه چهارشنبه ها میرم سر تمرین ارکستر کوچک آموزشگاهِ جدید. قطعاتی هم برای آکومپانیمانِ اجرای تکیِ بعضی نوازنده ها برای اجرای شهریور ماه گرفتم. شوبرت، گریگ، پیاتزولا. بدک نیست اوضاع. اما خب ... چالش ها منو کمی سرخورده می کنه ولی در نهایت این چالش ها هستن که موجب پیشرفتی آدمی میشن. منم استقبال میکنم. حتی به قیمت اینکه تو تمرینات ارکستر انتقاد هایی بشنوم. 

بیست و ششم تیر، چهارصد و سه

... and I'm looking out over West Berlin

Feeling freer now than I've ever been...

سال 61 که دیوار رو میچیدن، دوستِ مادر سفر کاری به اونجا داشت؛ تعریف میکرد هرکس که دوست داشت میتونست بره و یک پاره آجر اضافه کنه به دیوار. 

این سالها هم هرکسی از راه رسید، یک آجری روی دیوار ذهن من بنا کرد. حالا هر روز، هر شب در تلاشم که این دیوار رو بریزم... ولی خب این روز ها فکر میکنم اولین قدم این هست که نذارم کسی بتونه آجری اضافه کنه تا دیوار مستحکم تر شه. در نهایت به هر روشی سعی میکنم امروز خودمو، پویا تر کنم. حتی اگه 24 ساعت شبانه روز روی تخت دراز به دراز تو فکر و خیال سیر و  سفر کنم.

هجدهم تیر، چهارصد و سه

یه چیزی رو دقت کردم؛ هر موقع به سرم میزنه و از تنهایی خودم خسته میشم میرم سراغِ آدمای سمی گذشته. دوباره زنگ زدن، اوباش دوران مدرسه. نمیدونم بعد از چند وقت رفتم دیدمشون. من تاریخ نمیشمارم برای دیدن و ندیدن این آدمها. چه اهمیتی داره. خلاصه اشتباه اولم رفتنم بود. کارای تکراری، حرفای تکراری. همه چیز مثل تمام سال های قبل و سال های قبلش بود. اینها به اندازه کافی سرمو درد میاورد، تا اینکه از روایتی گفتم و این جمله رو گفتم که :دستخط آدمی نشان از شخصیت اوست. و بهشون بر خورد. خب شاید قبول کردن اینکه دست خط خرچنگشون مثل خودشون هست سخت باشه؛ تمثیل های انیشتین و پزشک ها رو روانه کردن. خب حالا از شمای مخاطب من میپرسم... با این تفاسیر مدرک، شخصیت میاره(؟!) و داشتم با سردرد بعد از رسیدن به خونه فکر میکردم، شاید ربطی نداشته باشه. ولی باز تو کتم نرفت. پزشک های دوزاری دست خط دوزاری دارن. جوری نسخه مینویسن انگار که عملا میگن هی بیمار و مراجع، تو که نمیفهمی پس مهم نیست! ولی مهربون ترین و ارزشمند ترین پزشک هایی که دیدم هم خوش خط بودن، هم با حوصله. طوری نسخه پیچیدن که اگر خودتم خواستی ببینی چیو صبح بخوری چیو شب، توانایی خوندشو داشته باشی. همینطور که تو اینترنت به چیزایی خوردم. مثل کلیشه نابغه ها بد خط هستن. احتمالا اینو مافیا بد خط ها پست کرده بود. و داداش مهرداد عزیز راست میگفت، که خط نشان از شخصیت است. هرچه حوصله بذاری، حتی رو انتخب کلماتت، کشیدن حروف، زاویه شون و هرچیزی. توی بدیهی ترین مسئله که از اولین روز مدرسه همراهمون هست، تا هر فرمِ کوفتی که باید پر کنی. در نهایت ذهن تو، در دستان و قلم تو هستش. در نهایت امروز درس هایی گرفتم. اینکه قبول کنم دوباره برم ببینمشون، خیانت به خودم هست. به آینده. به اعصاب و روانم که 8 ساعت گذشته و من هنوز پشیمونم و کل روزم به فنا رفت. چیز دیگه ای که یاد گرفتم، احتمالا برای همین هستش که اون آدما بلا تکلیف ول میچرخن و با هزارتا بهانه و عذر از چیزی رو توجیه میکنن. در نهایت، یاد روزی افتادم که برای شروع کلاس، شعری رو سعی کردم با دستخطی بهتر از همیشه توی دفتر نت هنرجو بنویسم، و دیدم که چقدر بهش توجه نشون داد. حالا شما میری پیش پزشکی که سرش تو شلوارشه و نگاهت نمیکنه، یه چیزی مینویسه و میری پی کارت، یا اونی که با لخند نگاهت میکنه، وقت میذاره و یه استامینوفن رو هم به خط تحریری تجویز میکنه؟

هفدهم تیر، چهارصد و سه

گلدون "پنیر" رو عوض کردم. کوچیکترش کردم، خیلی بزرگ بود؛ "بنجامین خانم" هم رفت توی خاک. یه تغییری توی لونه پوتوس ها هم دادم، کنار پنجره، آفتاب بیشتری بخورن مخصوصا صبح ها. دوباره رفتم سراغِ «ژان کریستف». چند روی تو کافه ساز زدم؛ قرار بود بیشتر باشه اما محرم رسید و ما هم دوباره نشستیم خونه و روی "قمارِ بعدی زندگی" برنامه ریختیم.

تمریناتم بدک نیست. اینارو نوشت که خاکِ اینجا کمی تکونده شه.